Agmatyna to wszechobecny, naturalnie występujący metabolit aminokwasu argininy. Została odkryta w 1910 roku przez niemieckiego biochemika Albrechta Kossela, który w swoim dorobku ma również odkrycie nukleotydów tworzących DNA i RNA.1
Ponad sto lat zajęło naukowcom wykazanie, że ten unikalny związek ma klinicznie istotne właściwości cytoprotekcyjne i neuroprotekcyjne.
Przegląd badań klinicznych nad agmatyną, opublikowany przez Piletza i współpracowników, sugeruje, że doustna suplementacja agmatyną może być korzystna w leczeniu złożonych zaburzeń układu nerwowego, w tym neurotraumy, np. udaru mózgu, uszkodzeń mózgu i rdzenia kręgowego oraz jaskry, neuropatii i bólu neuropatycznego, bólu wymagającego analgezji, uzależnienia od opioidów, chorób neurodegeneracyjnych, np. choroby Parkinsona, oraz zaburzeń nastroju, np. lęku i depresji.2
Ponieważ wszystkie z nich są złożonymi zaburzeniami wynikającymi z wielu czynników, leki o izolowanych mechanizmach działania na ogół nie dają pożądanych efektów.
Agmatyna jest biosyntezowana przez dekarboksylację aminokwasu argininy. Jednak jej fizjologiczne mechanizmy działania znacznie różnią się od mechanizmów argininy.
Agmatyna może modulować wiele celów molekularnych, w tym:
Dalsza część w planie PRO
Pełna treść i źródła naukowe są dostępne w planie PRO.
Zobacz plany
Masz już konto? Zaloguj się
