Spillera, który określił ją jako „połączenie nauk o zdrowiu związanych z żywieniem i farmakologią oraz ich zastosowanie w medycynie”, obejmując farmakologiczne wykorzystanie składników odżywczych oraz innych związków pochodzenia żywnościowego, zarówno w formie naturalnej, jak i chemicznie modyfikowanej.
Dr Jeffrey Bland, powracając do tej koncepcji 28 lat później, stwierdził: „Wraz z rozwojem nutrigenomiki i nutrigenetyki prawdopodobne jest, że koncepcje Garroda, Williamsa, Paulinga i Hoffera okażą się trafne, kiedy farmakologia żywieniowa zostanie zastosowana u odpowiedniego pacjenta, w odpowiedniej dawce i z odpowiednim składnikiem odżywczym.” W publikacji The Future of Nutritional Pharmacology dr Bland podkreśla wagę podejścia opartego na precyzyjnie dopasowanej terapii żywieniowej, gdzie czynniki genetyczne (nutrigenomika) i epigenetyczne (nutrigepigenetyka) kształtują spersonalizowane interwencje żywieniowe.1,2
Farmakologia żywieniowa bada terapeutyczne zastosowanie składników odżywczych, takich jak witaminy, minerały oraz inne niezbędne składniki, stosując dawki farmakologiczne w celu leczenia lub zapobiegania chorobom. Łącząc dziedziny żywienia i farmakologii, bada, jak składniki odżywcze oddziałują na systemy biologiczne na poziomie komórkowym i molekularnym, oferując nowatorskie podejście terapeutyczne różniące się od tradycyjnych farmaceutyków.
Farmakonutrienty, stanowiące rozwijający się podzbiór farmakologii żywieniowej, stosują te zasady w środowiskach klinicznych, szczególnie u pacjentów w stanie krytycznym, gdzie podawane są specyficzne składniki odżywcze w dawkach farmakologicznych w celu modulacji funkcji immunologicznych, redukcji stanu zapalnego oraz wspomagania procesu regeneracji.
