Od wieków pozyskiwany jest z nasion rącznika pospolitego (Ricinus communis), który pierwotnie występował w Etiopii i Erytrei, a jego najstarsze nasiona znaleziono w grobowcach egipskich. Papirusy sprzed 4000 lat zawierają wskazówki na temat uprawy rącznika i zastosowania oleju w medycynie. Prawdopodobnie był także wykorzystywany przy budowie piramid do smarowania bloków kamiennych, aby móc łatwiej je przesuwać.
Niezwykle silne toksyczne właściwości nasion tej oleistej rośliny zauważył w 1888 roku Hermann Stillmark. Stwierdzono, że zawierają one rycynę wywołującą wymioty i biegunkę, a także silne przekrwienie narządów układu pokarmowego i nerek spowodowane zlepianiem krwinek i wytrącaniem fibryny do krwi.
Do zabicia człowieka wystarczy sto mikrogramów rycyny, czyli tyle, ile waży ziarenko soli (równowartość około 3 nasion rącznika). Toksyczność trucizny porównuje się z najgroźniejszym z gazów bojowych – sarinem, przy czym rycyna jest około tysiąca razy bardziej trująca niż cyjanek. W czasie I wojny światowej zaprojektowano pociski wypełnione talkiem nasączonym rycyną i bomby chemiczne z nią, jak też badano możliwości wytwarzania aerozolu.
Dalsza część w planach Standard i PRO
Pełna treść i źródła naukowe są dostępne w planach Standard i PRO.
Zobacz plany
Masz już konto? Zaloguj się
